Skip to main content

A family with two eyes


Thunderstorm or windstorm,
we have to dwell on the platform.
No electricity or rental charge,
but my house is very large.

I'm a twelve years old boy,
called by everyone as Dhananjay.
Both of my parents are blind,
but they are very kind.

Making a living under the hot sun
by selling children's books and pens.
For me, education is a fantasy,
ironically an illiterate helping literacy.



Would lead my parents within the train
like an engine of a mini-train.
Holding father's cane in one hand, and books in other,
mother would follow my father holding his shoulder.

We all yell "Children's book and pen"
to sell a few after bargaining with little gain.
It's all for one good meal,
so I don't care what others feel.

My father always thinks I were born in the wrong place
But I believe everyone is created for a reason in this world of maze.
My parents want to see me as a doctor or engineer,
but I expect nothing else than their love to cheer.

It took some time for me to realize
that our family has only two eyes.
So God has given me a duty
of showing my parents the world's beauty.

Now I feel like a satellite
sharing information that excites.
Below is the summary of what I see
and it also contains my personal plea.

The cloudy sky looks like a painting on our roof.
The breezy night is a natural A/C which makes me to hoof.
Shining stars are decorative lights for our bedroom.
Chirping insects add music with the heavenly fragrance of lily blooms.

Impassable mountains, thick green forests, babbling brooks,
humming birds and blossoming trees to hook.
Unexplainable beauty of nature
and an incredible ecosystem in God's creature.

People including children are addicted to a device
in the name of work or hobby and they are paying the price.
Broken relationships, stress, anxiety, spoiled culture
and above all, missing the beauty of nature's creatures.

The world is full of atrocities
and there is no iota of humanity.
These are all the things my eyes are seeing,
but my father says that there are still a few good people who keep the world moving.

I am doing my bit for this society,
having education and environment as my priority.
Gifting one book and pen every month for a needy
and planting a tree every week as my duty.

Now coming to my personal plea.
Don't drink and drive. And never hit and flee.
I'm the right one to put this humble request
as I lost my beautiful family and now no one can reset.

I gestured, shouted with panic while crossing the road,
but the inebriated driver hit our mini train and everyone got mowed.
The real blind are those who disregard others suffering
and we can't wake up those who are pretending to be sleeping.

Though I'm not present now, I conveyed everything in the present tense
because I feel like living with you and so I think it makes sense.
Still, I am contributing to society, not physically
but I can trigger someone to write like this thoughtfully.

____________________ END___________________


-------------------------------------------------------- OMITTED

A brother I know is one of the few good people
who provides free education for needy people.
He said one day I will become an environmental engineer
as I can't bear anything against nature.


Through this ode, this little boy wants to make a supplication
to save our earth for our future generation.
I am not a super-hero to fight against anti-social elements
but I strongly believe education will bring that development.

Plant and gift a tree on every special day
Like Birthday, Wedding Day, Children's day, etc.
By that way, each tree will say a story
and will be part of your family history.

Self-centered would not mind the ill-effects of global warming
and they are the real blind who disregards other's suffering
Climate change has already started signaling its warning
and the state of the future is really alarming.

Wake up to make up for these man-made threats,
and it is our responsibility to handover what we get.
Consider this as a request from the future generation
and join hands to save earth from ruination.





Comments

Popular posts from this blog

மணி Money மனிதன்

எங்கே அவளை இன்னும் காணவில்லை..? காலையிலிருந்து கண்ணில் தென்படவில்லையே.. எதிர் வீட்டிலிருந்து அவள் ஓரக்கண்ணால் என்னை பார்க்கும்போது  சொர்க்கம் என்கண்முன்னே தெரியும்.. நீலநிறத்தில் வசீகரிக்கும் பூனைக்கண் போன்றது அவளது கண்கள். அவள் கடைக்கண்பார்வை படாதா என காலையில் எழுந்ததிலிருந்து காத்துக்கிடப்பேன் நான். இதோ அந்த பனங்கீற்றினால் வெய்யப்பட்ட வேலியிலுள்ள கீற்றுகளின் நடுவே உள்ள துவாரங்களில் வழ வழவென வாழைத்தண்டைபோன்ற அவளின் மெல்லிய இடை மிக அழகாக தெரிகிறது. வெட்டப்பட்ட ஆப்பிளோ அல்லது வாழைத்தண்டோ எவ்வாறு சிறிது நேரத்தில் உயிர்வளி ஏற்றம்பெற்று (OXIDATION) பழுப்பு (BROWN) நிறமாய் மாறுகிறதோ, அதே நிறத்தில் அவள் சருமம். ஆஹா.. எத்தனை அழகு.. லெட்சுமி என்ற பெயர்  கனகச்சிதபொருத்தம் அவளுக்கு..  என் கையில் திடீரென சில்லென்ற உணர்வு என்னை அவள் நினைவுகளிலிருந்து மீட்டுகொண்டுவந்தது. அட.. ச்சே.. நம்ம எச்சி... இப்படியா ஜொள்ளு ஒழுக பார்க்கிறது..  எதிர்த்த வீடுதானே.. கொஞ்சம்கொஞ்சமா தினமும் ரசிக்கலாம், பேசலாம், பழகலாம்.. என்னைக்கினாலும் அவதான் என் பொண்டாட்டி. நான் இந்த...

வாட்ஸாப் நண்பர்களுக்கு வேண்டுகோள்

அன்பு நண்பர்களே !! பிறக்கும்போது உம்மை தெரியாது. பள்ளியில் பழகினோம், பசிக்கையில் பகிர்ந்துண்டோம், வேடிக்கையாய் நாம்செய்த கேளிக்கைகளுக்கில்லை எண்ணிக்கை. கல்லூரி சென்றும் கலந்துறவாடி, காலத்தே கல்யாணம் செய்து, மனைவி மக்கள் வந்தும் மங்கவிடவில்லை நம்நட்பை. அன்றிலிருந்து வளர்த்த பலவருட நட்பை, வென்று இன்று அரசியலும் மதமும் கொன்று தின்றுகொண்டிருக்கிறது!! அரசியல்வாதிகளின் அற்ப அரசியலுக்கு இரையாகிவிட்டோம் ! மனிதர்கள் வகுத்த மதம் மனிதனையே மிருகமாய் மாற்றிவிட்டது ! அன்று நம் கூட்டத்தில் யார் சங்கர், சலீம், சைமன் என எதற்கேனும் யோசித்திருப்போமா ? இன்று வாட்ஸாப்பில் சகநண்பனின் லெஃப்ட் மெசேஜ் வரும்போது தெரிகிறது நம்முள் எத்தனை சங்கர், சலீம், சைமன் உள்ளனர் என்று சாதாரண லெஃப்ட் மெசேஜ் என எண்ணாதே, அது சமிங்கை  மதம் என்கின்ற மிருகம் நம்மை தின்று கொண்டிருப்பதற்கு சான்று. ஐயகோ! எத்துனை கேவலம்!! விழித்துக்கொள் வாட்ஸாப்  நண்பா  !! பகிரும்முன் பரிசீலித்து பார் !! பலவருட நட்பா? பத்துபைசா பிரயோஜனமில்லாத அரசியலா?  தூண்டிவிட்டு வேடிக்கைபார்ப்பவன் அரச...

முகமூடி

இ ந்த முகமூடி மிகவும் பிடித்துபோய்விட்டது. இப்பொழுதான் நான் சுதந்திரமாக இருப்பதாய் உணர்கிறேன். பிடிக்காதவர்களை பார்க்கும்போது தைரியமாய் முறைத்துப்பார்க்கிறேன். சிலர் என்னைப்பார்த்து ஏளனமாய் சிரிக்கின்றனர். சிலர் கண்ணெதிரே கேலி செய்து பேசுகின்றனர். யாரும் எப்படியும் பேசட்டும், சிரிக்கட்டும் நான் முகமூடிக்குள் சிரிப்பதோ, அழுவதோ, முறைப்பதோ அவர்களுக்கு தெரியாது. வெளியிலிருந்து பார்ப்போருக்கு நான் எப்போதும் பெரிய காதுடன் வட்டவடிவ முகத்தில் நீண்ட மூக்குடன் எப்போதும் சிரித்தபடியே தெரியும். இந்த முகமூடி என் மனதின் வெளிப்பாடை  பிறர் பார்க்காதபடி மறைத்துவிடுவது நான் வேறு உலகத்திலிருந்து மறைந்து இந்த மனிதர்களை பார்ப்பதுபோல் உள்ளது. தினமும் ரோட்டில் நின்றுகொண்டு பலதரப்பட்ட மனிதர்களை பார்க்கிறேன் வரவேற்கிறேன்.  சமூகத்தில் நடக்கும் அவலங்களை என் கண்முன்னே பார்க்கும்போது இந்த வயதான காலத்தில் தடுக்கமுடியவில்லையென்றாலும், முகமூடி இருக்கும் தைரியத்தில் சுதந்திரமாக எனக்கு தெரிந்த கெட்டவார்த்தையில் ஆசை தீர திட்டிக்கொள்வேன். அநீதி இழைக்கும் போலீசையோ, திமிராய் வாகனம் ஓட்டும் அ...